OSSEOINTEGRACJA W IMPLANTACH DENTYSTYCZNYCH

Osteointegracja to bezpośrednie strukturalne i funkcjonalne połączenie między żywą kością a powierzchnią obciążonego implantu. Jak opisano w dokumencie, koncepcja ta została po raz pierwszy wprowadzona przez Brånemarka w 1969 roku, który zdefiniował ją jako bezpośredni kontakt kości z implantem bez żadnej pośredniczącej warstwy tkanki miękkiej. Później American Academy of Implant Dentistry (1986) położyła nacisk na mocne, bezobjawowe i nieruchome umocowanie materiału alloplastycznego w kości pod obciążeniem funkcjonalnym. Zarb i Albrektsson dodatkowo podkreślili, że klinicznie udana osteointegracja oznacza stabilny implant bez bólu, rozrzedzenia kości (radiolucencji) czy ruchomości.W książce zauważono również, że na osteointegrację wpływa kilka czynników, w tym materiał implantu (zazwyczaj czysty technicznie tytan), charakterystyka powierzchni, technika chirurgiczna, jakość i ilość kości oraz warunki obciążenia. Stabilizacja pierwotna podczas wprowadzania oraz kontrolowane gojenie są kluczowe dla pomyślnego tworzenia kości na granicy z implantem. Ogólnie rzecz biorąc, osteointegracja stanowi biologiczną podstawę długoterminowego sukcesu implantów zębowych.