De snelle zuiveringen van Empedocles

Dit boek bevat een vertaling vanuit van Empedocles' gedicht 'De zuiveringen'. Dat gedicht is in de vertaling in delen met elke hun eigen titel weergegeven met als doel het gedicht beter te begrijpen. Op elke deel van het gedicht volgt onmiddellijk een korte uitleg.

Duidelijk is dat een geestelijk wezen dat eerste in de goddelijke wereld vertoefde door het leven gezuiverd moet worden. Aannemelijk wordt gemaakt dat Empedocles leven en geest niet tegenover elkaar heeft gezet door leven als geesteloos te definiëren en daarmee het leven negatief waardeerde. Het leven is immers zelf goddelijk en Aphrodite is de godin van het leven en is in zekere zin het leven. Met dat gegeven kan het raadsel opgelost worden wat de zonde was van die geestelijke wezens waardoor zij door de goden gezuiverd moesten worden in en door het leven.

Een zonde van levenskracht, dat wil zeggen bloed, gevloeid te laten hebben. Die zonde heeft alleen plaats kunnen vinden wanneer die geestelijke wezens reeds belichaamd waren in het leven en dus levenskrachtige lichamen waren, maar hun geestelijke oorsprong waren vergeten door het leven.

Een vergeten dat volgens Empedocles tot een strijd tussen dier en mens en mensen onderling heeft geleid en waardoor mensen dieren gingen offeren in hun strijd tegen elkaar en het bloedloos offeren aan Aphrodite vergeten werd. Aphrodite zelfs een voor de mens kwade godin gezien werd, zoals bij Parmenides.

Om de oplossing van dit raadsel - van duizenden jaren oud en hordes academici met z'n allen niet hebben kunnen oplossen - ten volle te begrijpen, wordt in het voorwoord van dit boek de oplossing gegeven op een ander filosofisch raadsel, namelijk dat van de ziel. Zonder te weten wat de ziel is, kun je niet weten wie je bent en dan is elk handelen - waarvan het wezen het offeren is - krachteloos. Zelfkennis staat hier tegenover het vergeten van het vergeten van jezelf. Hoewel Empedocles zelf zich niet alles kan herinneren, zijn zijn woorden doordenken toch een manier om je zelf te herinneren.

De oplossing van dit raadsel maakt een extreme stelling aannemelijk, namelijk dat Empedocles niet tegen het offeren, waarbij stromend bloed vergoten werd, op zichzelf, als zodanig, was, maar daar tegen was op het moment dat de offeraar niet in gezuiverde reine staat verkeerde. Dat betekent dat je gezuiverd, rein, moet zijn om te kunnen offeren. Alleen levende zielen die vanuit hun geest zijn, kunnen offeren. Niet heidens uit eigen wil, zoals offerende levende zielen, wiens leven onrein is en wiens ziel onzuiver, en die vanuit hun leven bestaan en daarbij vergeten dat ze hun geest vergeten zijn en hun ziel niet ervaren, maar heilig op instignatie van een god zelf.

Tevens bevat dit boek een uitgebreide zielsleer waaraan op een uitzonderlijke wijze en al even uitzonderlijke deugdenleer wordt gekoppeld en bevat een tijdsleer, die voortbouwt op die van McTaggart en Heidegger en hen volledig transcendeert en hen daardoor juist eervol recht kan doen.