Bab-i Ebrar

Hayat cogu zaman bizleri secim yapmak zorunda birakir. Bir kadin iliskilerinde sadece güven ister ve güvendigi kisiye de asik olmak... Onunla büyümeyi, onunla yaslanmayi ve gecmisi onunla unutmayi umut eder. Veda ederken hatiralarindan en güzellerini secerek ebruli bir buket hazirlar kendine. Biraz sari, biraz beyaz; en cok da mavi katar. Giderken sevgisi kalbindedir, ruhu bilinmezde. Arzulari gerceklerle örtüsmediginde firar eder, nereye edecekse Umudu gökyüzünde ucarken görmeyi diler, aksi halde tüm zincirleri kirip hür olmak ister sevdiginin kollarindan siyrilarak. Cünkü hayalindeki tabloyu caninin istedigi renge boyamistir. Biraz kahve, biraz yesil ama en cok da pembe; tozpembe düslerine yetecek kadar... Esra da kendi masalini yazmak isteyen bir asik. Kalbi derinden yarali bir kadin. Cocukluk askini hatiralarinda birakacak kadar cesur. Yepyeni bir hayat umuduyla verdigi her karar icin ayri bir bedel ödemeye hazir olsa da, her bedelde farkli duygulardan noksan kalan bir bicare. Sevgisiz, umutsuz; ama özgür. Lakin icinde büyüttügü kocaman hasrete yenik; hayallerine, sevdigine, sevdiklerine...